Os gurús do optimismo (ou os optimistas do pao)

Non vos vou a mentir, eu tamén fun un optimista. Ahora intento ser o máis obxectivo posible, quero dicir, realista. Intento valorar as opcións e non ilusionarme se non teño as suficientes “probas” de que todo poida ir máis ben que mal. E si, agobiome, angustiome, critico e, por suposto, queixome. E creo que, en certa medida, todo o mundo o fai. Claro que hai xente que o fai máis que outra e, incluso, coñezo a xente que, por exemplo, usa twitter como un tablón de queixas (salvo cando están de aniversario). Pero o que me leva a escribir este post, porque todo o que escribin ata aquí é bastante evidente, é unha tendencia que se leva últimamente de “renegar” dos pesimistas. É unha especie de bullying á persoa tóxica, ou negativa, que vexo que ultimamente cada vez máis xente secunda, que, por suposto, sae gratis e ca que todo o mundo parece estar de acordo. Un exemplo:


O que me parece curioso e común, nesta xente que eu chamo optimistas do pao, é que nadie dá unha definición do que é unha persoa negativa e, polo tanto, ante esa ambigüidade, automáticamente toda esa xente que lle fai bullying ós pesimistas queda autodefinida como optimista. É por iso, que os chamo optimistas do pao, porque co tempo acaban demostrando con algún comentario posterior, e a veces no mesmo acto, a contradicción de que eles tamén son negativos. É como cando unha persoa comeza unha frase “eu non son racista pero…” ou “eu non son machista pero…” ou calquera das súas variantes onde, hai máis probabilidade de oir un comentario racista, machista,… despois desa frase que en calquera outra parte do discurso.

Pidovos, por favor, se algunha vez fixechedes ou tendes a tentación de facer un comentario deste estilo que pensedes: estadesvos queixando, estades sendo negativos, ¿por qué non tratades de falar coa persoa en cuestión para tratar de cambiar as cousas na vez de facer un comentario de enaltecemento do bullying ós pesimistas? Que si, que eu tamén coñezo a xente que se queixa e tende a pensar mal por defecto pero, se me queixo a vos, estou perdurando o seu negativismo no lugar de mitigalo.

Enganeivos

UF Chalkboard Green Chemistry Laboratory - Christopher Sessums

UF Chalkboard Green Chemistry Laboratory – Christopher Sessums

 

“Enganeivos, cando vos dixen que se estudiabades ibades a ter un futuro, enganeivos”. Estas foron as palabras que me dixo fai uns meses, cando coincidimos pola rúa, un dos profesores que máis me influíron na miña forma de pensar. Un señor como a copa dun pino. Un señor austero, que tiña un Opel, vello xa daquela, pero que xustificaba que, se seguía funcionando, non había porque comprar un novo. Un señor comprometido co medio ambiente, que ía andando a case calquera lugar para non ter que usar o coche e que recollía o lixo da xente que ía a praia aínda que os ‘donos’ da mesma estivesen diante. Un señor que, non creo que ninguén poida negar, se gañaba o seu soldo. Un señor respectado alí a onde foi. A primeira persoa incorruptible que coñecín na miña vida (unha das poucas) e un dos referentes máis sólidos que tiven ata o de agora.

Non me gustaría estar no seu pelexo cando dixo aquilo. Primeiro porque non é un home covarde, non se amedrenta por calquera cousa, é dicir, non estaba capitulando, estábano obrigando a capitular. Segundo, porque se dixo aquilo era porque o sentía, porque o pensou antes de dicilo, porque lle pesaba a culpa. Culpa que por outro lado non tiña, era o lóxico, pensar que o mundo e o país van ir a mellor ou se van a manter, pero nunca ir a peor. ¿Quen pode pensar que os alumnos ós que lles estás dando clase se van a ver abocados a ter unha vida peor que a túa? Ilusionar a unha xeración non é simple cando xa se sabe dende o comezo que non hai nada para eles. É practicamente como dicirlle a un pai que vai a ter que enterrar ó seu fillo. Non pode ser fácil nestes tempos explicar por que hai que estudar…

E a todo isto, ¿quen lle vai a pedir perdón? El cumpriu a parte do seu trato coa sociedade. ¿Cando vai a ser o momento de axustar as contas? De que os que incumpriron a súa parte asuman a súa responsabilidade despois de esparexer tanta merda como esparexeron. Algo teño claro, desde logo, esta debería de ser a primeira lección das novas xeracións: non hai xustiza.

O día que Lamborghini me regalou un… Maserati

Resulta que estaba eu tan tranquilamente no meu posto de traballo cando me chegou un mail interesantísimo no que o Consello de Administración, do Departamento de Promoción Internacional de Lamborghini Motor me informaba de que gañara a Lotería da conciencia Internacional que me fai dono dun Maserati-2012-SUV-2012 (que aclaran que é un coche deportivo) e un premio en efectivo de 6000000 de dólares (americanos, of course).

Que si! Que Lamborghini me regala un Maserati e aquí teño a proba:

Notificación electrónica

Notificación electrónica

Bueno disfrutade desta imaxe porque o ides a ver pouco..

Maserati SUV

Maserati SUV de Automotive Rhythms

Aish..! Que bonito é o meu novo coche…

Leis que igual teñen sentido: artigo 1

Foto por Janet Lindenmuth

O outro día ocorreuseme a idea de facer un tipo de posts sobre a lexislación ou sobre as leis que propoñería no parlamento se tivese a oportunidade. Simplemente son ideas de leis, sen ningunha conexión entre elas pero que, persoalmente creo que poderían aportar algún beneficio á sociedade. Bueno, ahí vai a primeira:

Lei reguladora das canles comerciais de difusión radiofónica de temática musical:

  • Esta lei ten como finalidade principal a diversificación da música reproducida hoxe en día nas distintas canles comerciais de difusión radiofónica. Responde á tendencia de focalización severa en grupos reducidos de cancións que as canles reproducen asiduamente cuia practica ven tendo lugar nos últimos anos.
  • A primeira medida a adoptar será a restricción da reproducción dun mesmo tema musical menos de cinco veces nunha semana.
  • A segunda medida a tomar será a de reproducir unha vez na semana e en horario de máxima audiencia, ao menos, un novo tema musical nunca reproducido antes polo medio de difusión radiofónica.
  • Con estas dúas medidas preténdese buscar nos medios de difusión radiofónica unha alternativa para a divulgación de artistas emerxentes que non teñen tanta capacidade como os artistas consagrados ou máis  consolidados para permanecer nas listas de éxitos.

En resumo, potenciar os novos artistas nas canles comerciais de radio limitando a reproducción dunha mesma canción a un máximo de 4 veces na semana e a reproducción en horario de máxima audiencia de, ao menos, un novo tema musical á semana, nunca antes reproducido pola radio.

Hala, ahí queda! 😉

Pensar peligrosamente

muñeca

Foto por nickperez

O outro día, non sei como, encendín a tele e cadrou que estaban botando “Amar peligrosamente”. Sonábame a nombre de película mala que xa vira, pero estaba equivocado, só na primeira parte. De todas formas esto solo ven a conto porque igual era preferible que non houbese visto o pouco tempo que a vin. Foi simplemente o pasar dun par de minutos cando me asaltaron unhas simples preguntas e uns cantos ideales de cando a miña cabeza comezaba a dar de sí. Eses recordos, eses ideais, non foran olvidados pola miña parte, simplemente non eran tan latentes cando as cousas iban ben.

¿Por qué cando as cousas van tan ben, unha simple pregunta autoformulada pode ser tan mortal? ¿Por qué necesito darlle un sentido á miña vida se a maioría da xente vive sen el? ¿Por qué non podo conformarme coa máxima acumulación de riqueza como máxima aspiración como un capitalista calquera? ¿Por qué volvo sempre a este punto de partida? ¿Por qué me conformo con volver sempre aquí?

Déjà vu

Lonely doll de Emmanuelle Contini

Lonely doll de Emmanuelle Contini

Hai veces que algo que vives che recorda a algo que xa vivistes nunha serie de puntos comúns; puntos comúns que no recordo conforman un patrón cíclico; patrón que se repite hasta un final apocalíptico. Cada vez que termina ese ciclo sabes que non vas a estar ben. Entonces pensas que non estás nun deses ciclos e que é algo puntual. De repente, algo sale mal e todo é traxedia hasta que sorpresivamente todo volve a normalidade como ave fénix resurrectora. Pasado un tempo de tranquilidade e vacación mental dalgunha forma crees apreciar de novo eses puntos comúns e pensas ¿este é un ciclo conformante dun patrón de final apocalítico?

Agobio


Sentado, con moi boa compañía, tomando un refresco, sen querer miro atrás e vexome ainda por primeira vez aquí en Santiago. Senón luns, mércores (non logro recordar con exactitude) vexome montado nun urbano por unha cidade que non conozo a primeira hora da mañá. Hai luz si, ainda si, os días ainda non se volveron máis pequenos, pero en realidade a luz non é suficiente para que a miña mente poida ver con claridade o que estou facendo aquí. Collo o urbano equivocado de feito, cara San Marcos, na vez de collelo cara o Hórreo. O feito de verme rodeado de tanta xente que non conozo fai que o futuro sexa un nó dun cordel sen puntas, un nó que non podo desfacer. Chego á parada e baixo do urbano, dirixome ó instituto e entro, non chego a primeira hora, senón á segunda; entro en clase e só hai sitios na última fila. Última fila, si… Pero tanta xente desconocida, un horror, un agobio, un momento de soidade dentro dun sitio con tanta xente, soidade brutal, de feito preferiría que a clase estivese baleira para poder relaxarme. Nun momento tan pesado para min decido presentarme ós meus compañeiros de mesa, Alberto e Manuel, por esta orde, que xa se conocían de antes. Falamos escasos 3 minutos e volvo a estar só. Nada interesante ata o recreo, os recreo é moi largo; sóbranme os recreos. Quero irme… Entonces simplemente penso: “Que mente primitiva tiña e que mente primitiva sigo tendo” – e dou un novo trago ó meu refresco.

¿Donde estás información?

Hoxe estou bastante queimado, razón: sensacionalismo… Ahora mismo estou odiando a toda esa xente que, en vez de interesarse por algo buscando información ou datos sobre o tema, se senta todos os días a eso das 3 da tarde para que un conxunto de persoas ben pagadas fagan o labor de búsqueda, selección e redacción da información por eles, co seu conseguinte lavado de cerebro… Si.. non é ningunha novidade que as persoas dos noticieiros están pagadas por empresas, xa sexan privadas ou públicas, que necesitan acadar unhas cuotas de “venta” (share de pantalla neste caso) para que os inversores, as subvencións, etc, etc sigan investindo ou simplemente consigan aumentar o capital investido.
Que, aparte de todo esto, e xa non solo polo interés económico, hai noticias que lles interesa dar máis que outras, así que non hai imparcialidade nin nada que se lle asemelle. Por exemplo: a quen carallo lle importa que Evo Morales estea tan loco como para tomarse Tamiflu sen estar contagiado? Porque non falan do plazo de tempo no que van a deixar falar do puto virus H1N1A? Tal cual e como pasou ca gripe aviar… É unha estúpidez, intentan e logran meterlle o medo a todo o mundo para que sigan atentos a que novas noticias salen sobre o tema e para saber se algún día terán que comprarse un búnker baixo terra para non volver á superficie nun mes, para evitar que a xente se contaxie… Dioooss!! Se a gripe común é moito máis perigosa hoxe en día que a puta gripe porcina, eso é o que deberían de decir nos telediarios para que a xente se tranquilizase un pouco e se deixen de tomar medidas tan propias como o seguemento pormenorizado en cada escola por se fixese falta unha cuarentena en calquera sitio. Que horror de medios de comunicación!!
O máis triste é que toda esa xente que se senta as 3 a esperar que lle escupan toda a merda comercial que deron recollido no día trata ó resto da xente, que intenta contrastar datos e a realidade a través de internet, como se fosen ratos de laboratorio ou enfermos mentales que non poden deixar de pensar en clave de www…

Mellor que os plans salan ben


Hai veces que me pasa que recordando algo que fixen dígome: ese non son eu. Unha sensación de alienación estraña, como a dun bebé que descubre un espello por primeira vez, e vergonzosa por outra parte, porque acabo descubrindo que son eu esa persona. No meu caso non acaba de quitarlle peso o feito de que son unha persona que lle encanta telo todo controlado, non é precisa a monotonía nin as costumbres, pero o feito de que todo sexa predecible facilita que poidan crecerme algún día as uñas, ou que algún día poida deixar de rascarme aínda que non me pique ou que deixe de tocar os ollos cando non me pasa nada neles. É estraño a veces como o feito de decir non se volve unha tarefa titánica ou o simple feito de que algo non me guste nunha conversación sirva como escusa para evitar a mirada desa persona por un rato. E incluso pode chamar a atención cambiar a un tema relacionado co tema espiñoso que se está tratando, as respostas cortas a preguntas de bastante calado, as miradas vacías, as medias verdades, as medias mentiras, as caricias letales e as feridas con amor. Gústame caer ben, ser agradable, pero non agradar en van e cando máis poño esto en práctica é cando teño dúas copas de máis porque non me importa o ridículo. Foi unha cousa que tardei en aprender pero creo que estou seguro de habelo aprendido: a maioría das diferencias non se salvan, sopórtanse, ese é o punto clave, a transigencia. Volvendo ó comezo do post, que xa se alarga, hai momentos, creo que cada vez menos, nos que me arrepinto de ter dito algo fora de lugar, de non ter insistido, de ter insistido, de oír en vez de escoitar, da miña gran falta de memoria, de recordar,… De todas formas hoxe que non é un deses momentos, porque non me acordo de moito…, pero mañan pode que o sexa.

O bico violento

Imagen original por Scarleth White

Onte véuseme á cabeza un recordo que compartín con moi pouca xente ou ningunha para ser máis concreto e é que me avergoña un rato, para que vos vou a enganar. Supoño que se podería considerar unha das miñas primeiras vivencias amorosas, ou non… segundo se mire.

Por aqueles tempos eu estaba en 4º de primaria se mal non recordo e algunhas palabras como orgasmo ou vaxina soábanme a chino. En realidade creo que os únicos coñecementos, se é que se lles pode chamar así, que eu tiña sobre o tema proviñan na súa maioría de unha telenovela, “Agujetas de color de rosa”, que moitas veces me tiña que tragar porque na casa dos meus avós algunhas familiares estaban enganchadas a ela. Todo isto pola miña parte que xa veredes logo a que ven. Pola outra parte unha rapaza da miña clase, de cuxo nome me acordo pero non vou a revelar, á que o resto dos alumnos tiñan semi-marxinada (a esas idades non hai nada absoluto) que entre outras cousas se comía os mocos literalmente e non tan literalmente, porque as veces facía gala de poucas luces (aínda que en outras ocasións era máis avispada). Así é que estando na cola que formábamos sempre á entrada do recreo separados por clases (unha cola por clase) e estando eu máis que despistado a rapaza acercóuseme e bicoume. É aquí amigos onde entra en xogo a telenovela e é que se non recordo mal había bastantes bofetadas nela. Actuei, actuei tal e como o facían os actores daquela telenovela que tanto odiaba e respondinlle cun bofetón… Non preguntedes porqué, non o sei agora, nin o souben no momento cando o meu titor, o meu querido titor (un dos mellores profesores que tiven na miña vida) me pediu explicacións cando descubriu porqué estaba chorando a rapaza cando chegou a clase…

E así acaba unha das escenas máis bochornosas e incomprensivas da miña vida, pedindo perdón e prometendo ó meu profesor que nunca volvería a pegar a unha rapaza, promesa que creo que aínda non rompín.