Mellor que os plans salan ben


Hai veces que me pasa que recordando algo que fixen dígome: ese non son eu. Unha sensación de alienación estraña, como a dun bebé que descubre un espello por primeira vez, e vergonzosa por outra parte, porque acabo descubrindo que son eu esa persona. No meu caso non acaba de quitarlle peso o feito de que son unha persona que lle encanta telo todo controlado, non é precisa a monotonía nin as costumbres, pero o feito de que todo sexa predecible facilita que poidan crecerme algún día as uñas, ou que algún día poida deixar de rascarme aínda que non me pique ou que deixe de tocar os ollos cando non me pasa nada neles. É estraño a veces como o feito de decir non se volve unha tarefa titánica ou o simple feito de que algo non me guste nunha conversación sirva como escusa para evitar a mirada desa persona por un rato. E incluso pode chamar a atención cambiar a un tema relacionado co tema espiñoso que se está tratando, as respostas cortas a preguntas de bastante calado, as miradas vacías, as medias verdades, as medias mentiras, as caricias letales e as feridas con amor. Gústame caer ben, ser agradable, pero non agradar en van e cando máis poño esto en práctica é cando teño dúas copas de máis porque non me importa o ridículo. Foi unha cousa que tardei en aprender pero creo que estou seguro de habelo aprendido: a maioría das diferencias non se salvan, sopórtanse, ese é o punto clave, a transigencia. Volvendo ó comezo do post, que xa se alarga, hai momentos, creo que cada vez menos, nos que me arrepinto de ter dito algo fora de lugar, de non ter insistido, de ter insistido, de oír en vez de escoitar, da miña gran falta de memoria, de recordar,… De todas formas hoxe que non é un deses momentos, porque non me acordo de moito…, pero mañan pode que o sexa.

O bico violento

Imagen original por Scarleth White

Onte véuseme á cabeza un recordo que compartín con moi pouca xente ou ningunha para ser máis concreto e é que me avergoña un rato, para que vos vou a enganar. Supoño que se podería considerar unha das miñas primeiras vivencias amorosas, ou non… segundo se mire.

Por aqueles tempos eu estaba en 4º de primaria se mal non recordo e algunhas palabras como orgasmo ou vaxina soábanme a chino. En realidade creo que os únicos coñecementos, se é que se lles pode chamar así, que eu tiña sobre o tema proviñan na súa maioría de unha telenovela, “Agujetas de color de rosa”, que moitas veces me tiña que tragar porque na casa dos meus avós algunhas familiares estaban enganchadas a ela. Todo isto pola miña parte que xa veredes logo a que ven. Pola outra parte unha rapaza da miña clase, de cuxo nome me acordo pero non vou a revelar, á que o resto dos alumnos tiñan semi-marxinada (a esas idades non hai nada absoluto) que entre outras cousas se comía os mocos literalmente e non tan literalmente, porque as veces facía gala de poucas luces (aínda que en outras ocasións era máis avispada). Así é que estando na cola que formábamos sempre á entrada do recreo separados por clases (unha cola por clase) e estando eu máis que despistado a rapaza acercóuseme e bicoume. É aquí amigos onde entra en xogo a telenovela e é que se non recordo mal había bastantes bofetadas nela. Actuei, actuei tal e como o facían os actores daquela telenovela que tanto odiaba e respondinlle cun bofetón… Non preguntedes porqué, non o sei agora, nin o souben no momento cando o meu titor, o meu querido titor (un dos mellores profesores que tiven na miña vida) me pediu explicacións cando descubriu porqué estaba chorando a rapaza cando chegou a clase…

E así acaba unha das escenas máis bochornosas e incomprensivas da miña vida, pedindo perdón e prometendo ó meu profesor que nunca volvería a pegar a unha rapaza, promesa que creo que aínda non rompín.