Os gurús do optimismo (ou os optimistas do pao)

Non vos vou a mentir, eu tamén fun un optimista. Ahora intento ser o máis obxectivo posible, quero dicir, realista. Intento valorar as opcións e non ilusionarme se non teño as suficientes “probas” de que todo poida ir máis ben que mal. E si, agobiome, angustiome, critico e, por suposto, queixome. E creo que, en certa medida, todo o mundo o fai. Claro que hai xente que o fai máis que outra e, incluso, coñezo a xente que, por exemplo, usa twitter como un tablón de queixas (salvo cando están de aniversario). Pero o que me leva a escribir este post, porque todo o que escribin ata aquí é bastante evidente, é unha tendencia que se leva últimamente de “renegar” dos pesimistas. É unha especie de bullying á persoa tóxica, ou negativa, que vexo que ultimamente cada vez máis xente secunda, que, por suposto, sae gratis e ca que todo o mundo parece estar de acordo. Un exemplo:


O que me parece curioso e común, nesta xente que eu chamo optimistas do pao, é que nadie dá unha definición do que é unha persoa negativa e, polo tanto, ante esa ambigüidade, automáticamente toda esa xente que lle fai bullying ós pesimistas queda autodefinida como optimista. É por iso, que os chamo optimistas do pao, porque co tempo acaban demostrando con algún comentario posterior, e a veces no mesmo acto, a contradicción de que eles tamén son negativos. É como cando unha persoa comeza unha frase “eu non son racista pero…” ou “eu non son machista pero…” ou calquera das súas variantes onde, hai máis probabilidade de oir un comentario racista, machista,… despois desa frase que en calquera outra parte do discurso.

Pidovos, por favor, se algunha vez fixechedes ou tendes a tentación de facer un comentario deste estilo que pensedes: estadesvos queixando, estades sendo negativos, ¿por qué non tratades de falar coa persoa en cuestión para tratar de cambiar as cousas na vez de facer un comentario de enaltecemento do bullying ós pesimistas? Que si, que eu tamén coñezo a xente que se queixa e tende a pensar mal por defecto pero, se me queixo a vos, estou perdurando o seu negativismo no lugar de mitigalo.

Enganeivos

UF Chalkboard Green Chemistry Laboratory - Christopher Sessums

UF Chalkboard Green Chemistry Laboratory – Christopher Sessums

 

“Enganeivos, cando vos dixen que se estudiabades ibades a ter un futuro, enganeivos”. Estas foron as palabras que me dixo fai uns meses, cando coincidimos pola rúa, un dos profesores que máis me influíron na miña forma de pensar. Un señor como a copa dun pino. Un señor austero, que tiña un Opel, vello xa daquela, pero que xustificaba que, se seguía funcionando, non había porque comprar un novo. Un señor comprometido co medio ambiente, que ía andando a case calquera lugar para non ter que usar o coche e que recollía o lixo da xente que ía a praia aínda que os ‘donos’ da mesma estivesen diante. Un señor que, non creo que ninguén poida negar, se gañaba o seu soldo. Un señor respectado alí a onde foi. A primeira persoa incorruptible que coñecín na miña vida (unha das poucas) e un dos referentes máis sólidos que tiven ata o de agora.

Non me gustaría estar no seu pelexo cando dixo aquilo. Primeiro porque non é un home covarde, non se amedrenta por calquera cousa, é dicir, non estaba capitulando, estábano obrigando a capitular. Segundo, porque se dixo aquilo era porque o sentía, porque o pensou antes de dicilo, porque lle pesaba a culpa. Culpa que por outro lado non tiña, era o lóxico, pensar que o mundo e o país van ir a mellor ou se van a manter, pero nunca ir a peor. ¿Quen pode pensar que os alumnos ós que lles estás dando clase se van a ver abocados a ter unha vida peor que a túa? Ilusionar a unha xeración non é simple cando xa se sabe dende o comezo que non hai nada para eles. É practicamente como dicirlle a un pai que vai a ter que enterrar ó seu fillo. Non pode ser fácil nestes tempos explicar por que hai que estudar…

E a todo isto, ¿quen lle vai a pedir perdón? El cumpriu a parte do seu trato coa sociedade. ¿Cando vai a ser o momento de axustar as contas? De que os que incumpriron a súa parte asuman a súa responsabilidade despois de esparexer tanta merda como esparexeron. Algo teño claro, desde logo, esta debería de ser a primeira lección das novas xeracións: non hai xustiza.

O día que Lamborghini me regalou un… Maserati

Resulta que estaba eu tan tranquilamente no meu posto de traballo cando me chegou un mail interesantísimo no que o Consello de Administración, do Departamento de Promoción Internacional de Lamborghini Motor me informaba de que gañara a Lotería da conciencia Internacional que me fai dono dun Maserati-2012-SUV-2012 (que aclaran que é un coche deportivo) e un premio en efectivo de 6000000 de dólares (americanos, of course).

Que si! Que Lamborghini me regala un Maserati e aquí teño a proba:

Notificación electrónica

Notificación electrónica

Bueno disfrutade desta imaxe porque o ides a ver pouco..

Maserati SUV

Maserati SUV de Automotive Rhythms

Aish..! Que bonito é o meu novo coche…

Leis que igual teñen sentido: artigo 1

Foto por Janet Lindenmuth

O outro día ocorreuseme a idea de facer un tipo de posts sobre a lexislación ou sobre as leis que propoñería no parlamento se tivese a oportunidade. Simplemente son ideas de leis, sen ningunha conexión entre elas pero que, persoalmente creo que poderían aportar algún beneficio á sociedade. Bueno, ahí vai a primeira:

Lei reguladora das canles comerciais de difusión radiofónica de temática musical:

  • Esta lei ten como finalidade principal a diversificación da música reproducida hoxe en día nas distintas canles comerciais de difusión radiofónica. Responde á tendencia de focalización severa en grupos reducidos de cancións que as canles reproducen asiduamente cuia practica ven tendo lugar nos últimos anos.
  • A primeira medida a adoptar será a restricción da reproducción dun mesmo tema musical menos de cinco veces nunha semana.
  • A segunda medida a tomar será a de reproducir unha vez na semana e en horario de máxima audiencia, ao menos, un novo tema musical nunca reproducido antes polo medio de difusión radiofónica.
  • Con estas dúas medidas preténdese buscar nos medios de difusión radiofónica unha alternativa para a divulgación de artistas emerxentes que non teñen tanta capacidade como os artistas consagrados ou máis  consolidados para permanecer nas listas de éxitos.

En resumo, potenciar os novos artistas nas canles comerciais de radio limitando a reproducción dunha mesma canción a un máximo de 4 veces na semana e a reproducción en horario de máxima audiencia de, ao menos, un novo tema musical á semana, nunca antes reproducido pola radio.

Hala, ahí queda! 😉

Pensar peligrosamente

muñeca

Foto por nickperez

O outro día, non sei como, encendín a tele e cadrou que estaban botando “Amar peligrosamente”. Sonábame a nombre de película mala que xa vira, pero estaba equivocado, só na primeira parte. De todas formas esto solo ven a conto porque igual era preferible que non houbese visto o pouco tempo que a vin. Foi simplemente o pasar dun par de minutos cando me asaltaron unhas simples preguntas e uns cantos ideales de cando a miña cabeza comezaba a dar de sí. Eses recordos, eses ideais, non foran olvidados pola miña parte, simplemente non eran tan latentes cando as cousas iban ben.

¿Por qué cando as cousas van tan ben, unha simple pregunta autoformulada pode ser tan mortal? ¿Por qué necesito darlle un sentido á miña vida se a maioría da xente vive sen el? ¿Por qué non podo conformarme coa máxima acumulación de riqueza como máxima aspiración como un capitalista calquera? ¿Por qué volvo sempre a este punto de partida? ¿Por qué me conformo con volver sempre aquí?