O día que Lamborghini me regalou un… Maserati

Resulta que estaba eu tan tranquilamente no meu posto de traballo cando me chegou un mail interesantísimo no que o Consello de Administración, do Departamento de Promoción Internacional de Lamborghini Motor me informaba de que gañara a Lotería da conciencia Internacional que me fai dono dun Maserati-2012-SUV-2012 (que aclaran que é un coche deportivo) e un premio en efectivo de 6000000 de dólares (americanos, of course).

Que si! Que Lamborghini me regala un Maserati e aquí teño a proba:

Notificación electrónica

Notificación electrónica

Bueno disfrutade desta imaxe porque o ides a ver pouco..

Maserati SUV

Maserati SUV de Automotive Rhythms

Aish..! Que bonito é o meu novo coche…

Agobio


Sentado, con moi boa compañía, tomando un refresco, sen querer miro atrás e vexome ainda por primeira vez aquí en Santiago. Senón luns, mércores (non logro recordar con exactitude) vexome montado nun urbano por unha cidade que non conozo a primeira hora da mañá. Hai luz si, ainda si, os días ainda non se volveron máis pequenos, pero en realidade a luz non é suficiente para que a miña mente poida ver con claridade o que estou facendo aquí. Collo o urbano equivocado de feito, cara San Marcos, na vez de collelo cara o Hórreo. O feito de verme rodeado de tanta xente que non conozo fai que o futuro sexa un nó dun cordel sen puntas, un nó que non podo desfacer. Chego á parada e baixo do urbano, dirixome ó instituto e entro, non chego a primeira hora, senón á segunda; entro en clase e só hai sitios na última fila. Última fila, si… Pero tanta xente desconocida, un horror, un agobio, un momento de soidade dentro dun sitio con tanta xente, soidade brutal, de feito preferiría que a clase estivese baleira para poder relaxarme. Nun momento tan pesado para min decido presentarme ós meus compañeiros de mesa, Alberto e Manuel, por esta orde, que xa se conocían de antes. Falamos escasos 3 minutos e volvo a estar só. Nada interesante ata o recreo, os recreo é moi largo; sóbranme os recreos. Quero irme… Entonces simplemente penso: “Que mente primitiva tiña e que mente primitiva sigo tendo” – e dou un novo trago ó meu refresco.

O bico violento

Imagen original por Scarleth White

Onte véuseme á cabeza un recordo que compartín con moi pouca xente ou ningunha para ser máis concreto e é que me avergoña un rato, para que vos vou a enganar. Supoño que se podería considerar unha das miñas primeiras vivencias amorosas, ou non… segundo se mire.

Por aqueles tempos eu estaba en 4º de primaria se mal non recordo e algunhas palabras como orgasmo ou vaxina soábanme a chino. En realidade creo que os únicos coñecementos, se é que se lles pode chamar así, que eu tiña sobre o tema proviñan na súa maioría de unha telenovela, “Agujetas de color de rosa”, que moitas veces me tiña que tragar porque na casa dos meus avós algunhas familiares estaban enganchadas a ela. Todo isto pola miña parte que xa veredes logo a que ven. Pola outra parte unha rapaza da miña clase, de cuxo nome me acordo pero non vou a revelar, á que o resto dos alumnos tiñan semi-marxinada (a esas idades non hai nada absoluto) que entre outras cousas se comía os mocos literalmente e non tan literalmente, porque as veces facía gala de poucas luces (aínda que en outras ocasións era máis avispada). Así é que estando na cola que formábamos sempre á entrada do recreo separados por clases (unha cola por clase) e estando eu máis que despistado a rapaza acercóuseme e bicoume. É aquí amigos onde entra en xogo a telenovela e é que se non recordo mal había bastantes bofetadas nela. Actuei, actuei tal e como o facían os actores daquela telenovela que tanto odiaba e respondinlle cun bofetón… Non preguntedes porqué, non o sei agora, nin o souben no momento cando o meu titor, o meu querido titor (un dos mellores profesores que tiven na miña vida) me pediu explicacións cando descubriu porqué estaba chorando a rapaza cando chegou a clase…

E así acaba unha das escenas máis bochornosas e incomprensivas da miña vida, pedindo perdón e prometendo ó meu profesor que nunca volvería a pegar a unha rapaza, promesa que creo que aínda non rompín.

Entrevista a unha futura psicóloga calquera

Wow o que encontra un no google reader!! Unha entrevista a unha persona que me sona moito. Deixovos con ela:


– Bueno, empecemos por su nombre, se llama…
– Sandra, de Alejandra.
– Bien, y vive…
– Cerca
– Bueno… A que se dedica?
– Estudio psicología.
– Interesante, interesante.
– Sip, porque una rosa es una rosa, pero no es una cebolla.
– Contundente!!!
– Por cierto, ¿te sobran niños de entre tres y seis años?
– Oiga… No sé que pretende, pero de momento no, no tengo hijos…
– Ahms.
– Digame una frase célebre
– Por si viene Dios a verme que no me pille en bragas.
– Bueno, hablando así un poco de todo, si se fuese usted a una isla desierta y tuviera que elegir entre llevarse una vaca gorda bien alimentada y su disco firmado de The Libertines, ¿que elegiría?
– Si.
– Si… ¿qué?
– Que si. ¡Jesús, menos mal que soy mujer!
– Bueno…. pasemos a otra pregunta. Cuentenos sobre a fiesta que usted organizó en una casa rural en Milladoiro.
– Ahhhhh…. siiiii…. Bueeeeno…. pueees pensamos que….. estaría bien hacer…. una fiesta….. con los amigos….. y esooo….. y bueno….. pensamos en una casa rural…. para celebrarlo…….. comodamente….. y sin tener que desplaaaaaaazaaaarnos. Diez euros….. por cabeza……. y todo era asequible para todos……
– Expliquenos ahora como está el nivel de la carrera que cursa. ¿Que hacen y esas cosas?
– Bueno, pintamos un libro que trae dibujitos del cerebro y eso y nos dan por ello 1 punto.
– Pintan??
– Si, si, pero el libro es gordo ehh…
– Bueno, creo que esta entrevista dará una visión de la futura élite psicologa (rie). Bueno, quiere decir algo más?
– (Se levanta de un salto y con pose rockera dice:) Galicia caníbal!

Puede que alguna frase haya sido sacada de contexto

Por la gorda muere el hombre



Érase unha vez na piscina municipal de Noia un atractivo e aposto rapaz de corta idade (sobre 14-15 anos) que se encontraba apaciblemente nadando un largo dunha pista de natación (piscina á qua acudira na compaña do seu primo) cando de súpeto… notou que lle faltaba o aire, que estaba baixo a auga, fallaranlle as forzas?? marearíase?? Terriblemente asustado comezou a axitar os brazos e a intentar ascender da profundidade como puido, pero éralle imposible salir de baixo daquel fluido infernal. Que sería a forza misteriosa e mística que non deixaba ó pobre rapaz saír da auga?? Dalí a un pequeno pero interminable momento foi quen de sair da auga e coller o aire dador de vida finalmente. Así como se dou zafado daquel agobiante momento oíu unha voz feminina, que proviña da pista na que iba, na dirección na que circulaba. Xa máis sereno e con aire novo nos pulmóns foi quen de albiscar á señorita de lixeiro sobrepeso que acababa de pasar sobre él cual apisonadora. Pfff que mal momento…

(Sinto a calidade da imaxe… non tiña tempo…)