Agobio


Sentado, con moi boa compañía, tomando un refresco, sen querer miro atrás e vexome ainda por primeira vez aquí en Santiago. Senón luns, mércores (non logro recordar con exactitude) vexome montado nun urbano por unha cidade que non conozo a primeira hora da mañá. Hai luz si, ainda si, os días ainda non se volveron máis pequenos, pero en realidade a luz non é suficiente para que a miña mente poida ver con claridade o que estou facendo aquí. Collo o urbano equivocado de feito, cara San Marcos, na vez de collelo cara o Hórreo. O feito de verme rodeado de tanta xente que non conozo fai que o futuro sexa un nó dun cordel sen puntas, un nó que non podo desfacer. Chego á parada e baixo do urbano, dirixome ó instituto e entro, non chego a primeira hora, senón á segunda; entro en clase e só hai sitios na última fila. Última fila, si… Pero tanta xente desconocida, un horror, un agobio, un momento de soidade dentro dun sitio con tanta xente, soidade brutal, de feito preferiría que a clase estivese baleira para poder relaxarme. Nun momento tan pesado para min decido presentarme ós meus compañeiros de mesa, Alberto e Manuel, por esta orde, que xa se conocían de antes. Falamos escasos 3 minutos e volvo a estar só. Nada interesante ata o recreo, os recreo é moi largo; sóbranme os recreos. Quero irme… Entonces simplemente penso: “Que mente primitiva tiña e que mente primitiva sigo tendo” – e dou un novo trago ó meu refresco.