Pensar peligrosamente

muñeca

Foto por nickperez

O outro día, non sei como, encendín a tele e cadrou que estaban botando “Amar peligrosamente”. Sonábame a nombre de película mala que xa vira, pero estaba equivocado, só na primeira parte. De todas formas esto solo ven a conto porque igual era preferible que non houbese visto o pouco tempo que a vin. Foi simplemente o pasar dun par de minutos cando me asaltaron unhas simples preguntas e uns cantos ideales de cando a miña cabeza comezaba a dar de sí. Eses recordos, eses ideais, non foran olvidados pola miña parte, simplemente non eran tan latentes cando as cousas iban ben.

¿Por qué cando as cousas van tan ben, unha simple pregunta autoformulada pode ser tan mortal? ¿Por qué necesito darlle un sentido á miña vida se a maioría da xente vive sen el? ¿Por qué non podo conformarme coa máxima acumulación de riqueza como máxima aspiración como un capitalista calquera? ¿Por qué volvo sempre a este punto de partida? ¿Por qué me conformo con volver sempre aquí?

¿Donde estás información?

Hoxe estou bastante queimado, razón: sensacionalismo… Ahora mismo estou odiando a toda esa xente que, en vez de interesarse por algo buscando información ou datos sobre o tema, se senta todos os días a eso das 3 da tarde para que un conxunto de persoas ben pagadas fagan o labor de búsqueda, selección e redacción da información por eles, co seu conseguinte lavado de cerebro… Si.. non é ningunha novidade que as persoas dos noticieiros están pagadas por empresas, xa sexan privadas ou públicas, que necesitan acadar unhas cuotas de “venta” (share de pantalla neste caso) para que os inversores, as subvencións, etc, etc sigan investindo ou simplemente consigan aumentar o capital investido.
Que, aparte de todo esto, e xa non solo polo interés económico, hai noticias que lles interesa dar máis que outras, así que non hai imparcialidade nin nada que se lle asemelle. Por exemplo: a quen carallo lle importa que Evo Morales estea tan loco como para tomarse Tamiflu sen estar contagiado? Porque non falan do plazo de tempo no que van a deixar falar do puto virus H1N1A? Tal cual e como pasou ca gripe aviar… É unha estúpidez, intentan e logran meterlle o medo a todo o mundo para que sigan atentos a que novas noticias salen sobre o tema e para saber se algún día terán que comprarse un búnker baixo terra para non volver á superficie nun mes, para evitar que a xente se contaxie… Dioooss!! Se a gripe común é moito máis perigosa hoxe en día que a puta gripe porcina, eso é o que deberían de decir nos telediarios para que a xente se tranquilizase un pouco e se deixen de tomar medidas tan propias como o seguemento pormenorizado en cada escola por se fixese falta unha cuarentena en calquera sitio. Que horror de medios de comunicación!!
O máis triste é que toda esa xente que se senta as 3 a esperar que lle escupan toda a merda comercial que deron recollido no día trata ó resto da xente, que intenta contrastar datos e a realidade a través de internet, como se fosen ratos de laboratorio ou enfermos mentales que non poden deixar de pensar en clave de www…

Mellor que os plans salan ben


Hai veces que me pasa que recordando algo que fixen dígome: ese non son eu. Unha sensación de alienación estraña, como a dun bebé que descubre un espello por primeira vez, e vergonzosa por outra parte, porque acabo descubrindo que son eu esa persona. No meu caso non acaba de quitarlle peso o feito de que son unha persona que lle encanta telo todo controlado, non é precisa a monotonía nin as costumbres, pero o feito de que todo sexa predecible facilita que poidan crecerme algún día as uñas, ou que algún día poida deixar de rascarme aínda que non me pique ou que deixe de tocar os ollos cando non me pasa nada neles. É estraño a veces como o feito de decir non se volve unha tarefa titánica ou o simple feito de que algo non me guste nunha conversación sirva como escusa para evitar a mirada desa persona por un rato. E incluso pode chamar a atención cambiar a un tema relacionado co tema espiñoso que se está tratando, as respostas cortas a preguntas de bastante calado, as miradas vacías, as medias verdades, as medias mentiras, as caricias letales e as feridas con amor. Gústame caer ben, ser agradable, pero non agradar en van e cando máis poño esto en práctica é cando teño dúas copas de máis porque non me importa o ridículo. Foi unha cousa que tardei en aprender pero creo que estou seguro de habelo aprendido: a maioría das diferencias non se salvan, sopórtanse, ese é o punto clave, a transigencia. Volvendo ó comezo do post, que xa se alarga, hai momentos, creo que cada vez menos, nos que me arrepinto de ter dito algo fora de lugar, de non ter insistido, de ter insistido, de oír en vez de escoitar, da miña gran falta de memoria, de recordar,… De todas formas hoxe que non é un deses momentos, porque non me acordo de moito…, pero mañan pode que o sexa.

Time needs time

Foto por *TreMichLan*

Pienso que el tiempo nunca consuela, sino que acostumbra, como el cuerpo se acomoda a una mutilación y sigue viviendo cojo o manco sin recuperar jamás el funcionamiento normal.

Elena Soriano

Don’t cry

Unha canción para un día de comezo moi bonito e de final moi triste (creo que sobra decir porqué e ainda que non sobre non basta con decilo):

Guns N’ Roses – Don’t cry


Talk to me softly
There’s something in your eyes
Don’t hang your head in sorrow
And please don’t cry
I know how you feel inside
I’ve been there before
Somethin’s changin’ inside you
And don’t you know
Don’t you cry tonight
I still love you baby
Don’t you cry tonight
Don’t you cry tonight
There’s a heaven above you baby
And don’t you cry tonight
Give me a whisper
And give me a sigh
Give me a kiss before you
tell me goodbye
Don’t you take it so hard now
And please don’t take it so bad
I’ll still be thinkin’ of you
And the times we had…baby
And don’t you cry tonight
Don’t you cry tonight
Don’t you cry tonight
There’s a heaven above you baby
And don’t you cry tonight
And please remember that I never lied
And please remember
how I felt inside now honey
You gotta make it your own way
But you’ll be alright now sugar
You’ll feel better tomorrow
Come the morning light now baby
And don’t you cry tonight
An don’t you cry tonight
An don’t you cry tonight
There’s a heaven above you baby
And don’t you cry
Don’t you ever cry
Don’t you cry tonight
Baby maybe someday
Don’t you cry
Don’t you ever cry
Don’t you cry
Tonight

Chau, teño prisa…

26 de Octubre


Mañan será o día 7339 da miña vida. Que flipe, e ademáis resulta que levo vividos do orden de 634046400 segundos… (chamade, non é o meu número) A maioría dos que ledes esto levaredes máis, para o meu regocijo, xD Que va!!, tranquilos, seguro que morro eu antes. Bueno, pois resulta que hoxe é un día normal, como outro calquera, e entre palabra e palabra iran como 1,5 segundos de media, así que… Non hai moito que contar, hoxe puxen o last fm en recomendacións e descubrin a Room Eleven (entre moitos outros), quedome con estes porque levo moito tempo buscando algun tipo de música jazz, ou mestizo de jazz, que me guste e estes fanno moi ben para seren pouco conocidos.
Bueno… 123 palabras, e ainda nada interesante… no… non é unha vida entusiasmante, pero si relajada, sencilla, chea de momentos agradables, parece como Carnival Town de Norah Jones, tan bonita no corpo da canción e tan triste no estribillo, xDD. Algo interesante, hoxe atrasase unha hora… Xa. Creo que non hai máis cousas interesantes. Bueno, ó mellor comentar que fai un tempo que non me sale nada, é decir, que non dou composto nada. Supoño que a nadie lle quitara o sono, a min tampouco, solo que teño ganas de compoñer e non salen as cousas. Mierda! Siii, solo sale mierda, notas soltas, acordes que sonan entre si, pero que non se aclaran á hora de definir algo. Joder! Cantas letras para un día normal…
Hala, vou mirar que canción vos deixo de Room Eleven e marcho a escalar procesadores (merde folle!!) ou a andar con CSS (máis merde folle!).

Chau a tod@s!

Taca – Taca


Estou sentado diante desta puta pantalla escoitando Lovers in Japan de Coldplay mentras mentalmente vexo que todo se derrumba, absolutamente todo. Todo eso no que tiña unha esperanza posta, un punto de apoio no que sentarme cando algo non vai ben… Solo queda apoyarme en min, non me gusta decir o que pasa polas miñas entrañas eso ó que algúns chaman corazón (ahora ven Airbag de Radiohead). Non lle vexo sentido ás acepcións que se lle dan a ese órgano…
Bueno, mañan marcho para Viveiro con Adrián e Diego, somos os que quedamos en pé para este encontro… Teño que decir que non me vai a gustar a música que vou a escoitar, pero vouno intentar pasar ben con dous compadres coma eles e incluso a facer chourizos. A pesar de gozar desa compañía vou estar solo en alma e probablemente me sumerxa na miña nube de merda mental da que espero que algún tipo de alcohol ou unha alternativa inesperada me rescate (ahora toca Optimistic de Radiohead). Solo quero descansar este peso que levo sobre os hombros e que non descansa en serio desde fai casi 2 anos. Intento olvidarme de todo o que me importaba e intentar centrarme en min.

Supoño que marcharei ahora a durmir a ver que soño extraño ou excéntrico(Sebastien Schuller – Edwar´s Hands) me ofrece a mente.

Saludos a tod@s e hasta o domingo, se non quedo alá.

Estudiando TALFII


Definamos R como o conxunto de todos los conxuntos que non son membros de sí mesmos.

Ahora: ¿É R un membro de R?

-Non o é, posto que R consta de aqueles conxuntos que no son membros de sí mesmos.
-Éo, posto que todo conxunto pertence a si mesmo.

Conclusión:
1º- Fíate ti dun conxunto; que falsa é a xente, sobretodo os matemáticos que fixeron que o factorial de cero fora un.
2º- A que está liando Zapatero!!
3º- Non te fíes das señoras da plaza, nunca sabes cando che van a vender un conxunto que se contén a si mesmo por un bacalao.